W życiu człowieka przychodzą chwile

gdy siada, myśli - po co ja żyję?

Są radości, wesela ale i czasem momenty zwątpienia.

Gdy ból nadciągnie, wskroś serce przeszyje.

Nie ma radości - sensu istnienia,

więc co tu mam jeszcze do wypełnienia?

Czy jest po co się trudzić i po co zabiegać?

Kiedy złe fatum serce nawiedzi,

gdzie szukać mam odpowiedzi?

Czy ruszać jak mędrzec w osamotnienie?

Wśród gwiazdozbiorów na nieba sklepieniu

myśleć i czekać w skupieniu?

Czy nowy znak drogę pokaże?

Czy zaznam szczęścia w tym ziemskim wymiarze?

A może lepiej na ślepo obracać kołem fortuny,

łudząc się szczęściem iluzjonisty maga,

że sprawiedliwie los mnie obdarzy,

nie pokazując swej twarzy.

Być może znów moja gwiazda zaświeci.

Jej moc ujrzą słabi, ona nową radość rozpali.

Bo zetrze cień śmierci, zostawi w oddali.

W kaganku jasność jej kroczyć obok mnie będzie

Potęga miłości rządzić od dziś będzie.

Lecz nie zrozumieją jej wszyscy ludzie,

bo to potęga dojrzewająca w trudzie.

Ten trud codzienny enigmą zwany,

to życie oparte również na słabościach,

których każdy doświadczyć może,

tak samo jak i mocy radości w wielkim kole przemijalności.

Twa ono od wieków i jest energia dającą życie,

łączącą skołatane serca i czasem błądzące dusze.

Lecz kiedy dopasowane razem już nie cierpią katusze.

 

 

 

Zapatrzeni w gwiazd miliony

czujemy ich moc i byt nieodgadniony.

To co rozum postrzega - okruchem jedynie się staje

dla Istoty Światła i Jej świadomości, 

na przestrzeni wieków i Eonów wieczności.

 

Żyjemy wśród wielu mniejszych braci

ale często to oni są duchem o wiele bogatsi.

To co nieodgadnione umyka w ciasną świata stronę

i odnaleźć znaczenie Istnień tak wielu

jest wyzwaniem licznych lecz często niewielu.

 

Przechodząc wnikliwie zakamarki swej duszy

niejeden obraz zaboli, pocieszy i wzruszy.

A co dopiero powiedzieć po latach życia wielu

w jednym jednak ciele a nie jednym wcieleniu.

Podróż trwa i tak zawsze było

od zarania świata nic się nie zmieniło.

 

Koło się obraca i pulsuje dając znać o sobie

że jest elementem życia we mnie i w tobie!

Jeśli radość czujesz to Światło samo się wyzwala

i swą mocą napędza inne koła czasu.

Przybliża w ten sposób wiele Istnień ku sobie

by przemierzając razem życiowe losów zamęty

weszły na drogę wspólnej wibracji

i wszelkich boskich z nimi korelacji.

 

Jedno Światło Prawdy o cudnej mocy

co uskrzydla i pojawia się by wlać cud harmonii

dla dusz wszystkich ziemskich braci!

To dzięki niemu jesteśmy na prawdę najbardziej bogaci!

 

 

Duchu Prawdy - Najwyższa Istoto!

 

Kiedy budzisz słońce i utulasz gwiazdy do snu,

będące częścią całej naszej świetlistej drogi.

To ja, człowiek duchem często tak bardzo ubogi

nie rozróżniam prawdziwej pokory - zrodzonej z miłości,

która od Ciebie przecież pochodzi 

w wieczność wpisana, żadną mocą nieopisana.

Na osi czasu, której wymiar sami obieramy

ciągle gdzieś pędzimy, załatwiamy sprawy.

Rozróżniamy co nas otacza po zmianach,

choć sami je stwarzamy dla siebie przemijaniem nazywamy.

Może wydawać by się mogło, że zatrzymać czasu nikt nie zdoła,

że nie warte jest to co kręci się dookoła.

Choć kresu wędrówki nie widać, lecz myśl duszę doskonali

nadając sens marzeniom kreowanym w duchu miłości

bo taka jest odwieczna zasada jedności.

 

Bo to co na niebie się łączy, na ziemi utwierdza,

a dla nas to opoka i twierdza.

Jest to jedność materii wpleciona w postać ducha

co ma rozum i serce kierujące ciałem

jako stworzeniem najbardziej na ziemi doskonałym.

 

W tej otoczce wspaniałej - człowiekiem nazwanym,

istnieją wszelkie przeciwności.

 

Od stanów lęku, buntu i gniewu aż do eufori radości.

Ale te wszystkie stany ducha połączone razem

są wiernym odbiciem naszej ścieżki ku wolności

w innym wymiarze rzeczywistości.

Poznać Boga to zrozumieć i pokochać brata Ziemi najmniejszego.

Ujrzeć światło w ciemnym tunelu jego duszy.

Nawet  gdy inni już o tej duszy dawno zapomnieli,

bo na względzie tylko swoje dobro mieli.

 

Dotknąć Boga - to rozpalić ogień w sercu zatwardziałej istoty

i rozszerzyć krąg miłości niebiańskiej urody.

 

Urody, Mocy i światła co oświeca, ciepło daje, lecz nigdy nie spala

tylko łączy ludzkie dusze w nieśmiertelne bytowanie

w różnych postaciach,wymiarach i czasach po kres

bytów i ich karmy oczyszczanie.

Poznać Boga to przede wszystkim odnaleźć siebie w każdej istocie.

Ujrzeć swoją mocy głębię - w najprostszej formie życia a zarazem

podstawę niezliczonych obrazów Boga wszechmocnego

nam jako ludziom za wzór i podobieństwo danego.

 

Odsłoń swą twarz prawdziwą przez powłoki ziemskie skrywaną

przez innych według genów ludzkich i wierzeń nadaną!

 

Otwórz swe serce i duszę prawdziwą z Boga zrodzoną,

która i tak powróci do początku bytu na tęczy miłości

od blasku Światła prawdy emanującej radości .

Nikt jej nie przyćmi ani nie zmieni,

to wiedzą już wszyscy, którzy ten stan już osiągnęli!

 

 

 

 

Codziennie stwarzamy nowe poematy życia.

Łączymy i rozdzielamy, mnożymy i dzielimy,

wydawać by się mogło, że tak mało albo zbyt wiele,

ale jeśli w środku duszy czegoś brakuje

cóż innym damy bez szat miłości w sercu odziani.

 

Oczyma Istoty Świetlistej otwórz drzwi serca

i jego ukryte przesłanie.

Daj tyle co Bóg Ci sam daje,

a otrzymasz w darze niebiańskie mieszkanie.

Jedni szukają i czekają przez lat wiele,

a inni już znaleźli swoją przystań nieba

tam już o nic martwić się nie trzeba.

 

Dla tych, którzy powoli zmierzają do celu

i mają dużo zadań na swych ścieżkach życia

niechaj nigdy nie tracą wiary,

że są u ich boku nieziemskie wymiary.

Nie jesteśmy na Ziemi zostawieni sami sobie!

To tylko iluzja ogółu ludzkiego myślenia,

że tylko czas biegnie i nic na dobre często się nie zmienia.

 

Obok nas za dnia i w nocy 

otaczają nas wysłannicy boskiej pomocy.

Niewidzialni dla wielu, choć nie w jednym tylko wcieleniu,

dają nam znaki w śnie i na jawie,

tylko na ile to właśnie zrozumieć potrafię?!

 

Zaufanie miej w sercu i podążaj za nim!

Duch prawdy nigdy nie błądzi .

Łącząc to co serce i czysta wiara podpowiada,

a rozsądek na inne półki to właśnie odkłada!

Gdy anioł miłości z czułością otuli me serce

Szumem swych skrzydeł obudzi mą dusze,

uniesie w przestworza gdzie o smutku zapomnę

a o wieczności przypomnę.

Kiedy żal będzie tylko wspomnieniem

cieniem radości,światła drgnieniem.

które nigdy nie gaśnie, zmienia tylko siłę

swego natężenia w zależności od kąta patrzenia.

 

Lecz światło które na mnie czeka

nijak się ma do skali zwykłego oświetlenia,

bo to światło boskiego tworzenia.

Tej mocy nikt nie zmierzy

bo i dostrzec rzadko kto potrafi

myśląc przyziemnie, często logicznie.

Widząc tylko to co faktyczne,

co można dotknąć, poczuć, dotknąć

spróbować i nad wartością ciągle drążyć spory

tak jak zwykle przez świata neony.

 

Lecz przyjdzie chwila, co zatrze czasu bezmiary a ukaże

utajone dotąd tajniki życia i jego niczym niezmierzone bezmiary!

Tam się wszyscy spotkamy i jedną pieśń zaśpiewamy.

W jednym duchu wzmocnieni po przejściach wielu

zespoleni radością i energią jednych w wielu

tak i ja i ty mój drogi przyjacielu!

Cały nasz świat to ogród miłości Boga samego!

W nim  wyrastamy jak kwiaty a każdy z nas

jest inny a tak samo duchem bogaty!

Jedne kwiaty co roku tworzą kobierzec kwiecisty

tak barwny że dech zapiera nawet samym Aniołom.

 A przecież to nasi opiekunowie i o nasze życie się boją.

 

Są też kwiaty,które raz zakwitają-ale z taką siłą

że inne im się kłaniają.

Wiedzą te piękne okazy o tym że kwitnąć

tak często nie jest im dane ale są w inny sposób wynagradzane!

To one o właściwej porze urzekają swym blaskiem i zapachem

wszystkich dookoła taka ich życia rola!

Wtedy ich siła emanuje najczystszą  energią wśród innych braci

w ten sposób otwierają inny portal boskich wibracji!

Są to nauczyciele, którzy moc swą innym dali choć

nie wywyższają się i z tej samej materii powstali.

 

Jesteś jednym z wielu kwiatów w ogrodzie Boga ! 

Z każdego płatka promień wychodzi co innym drogę oświetla

a Twój Anioł zawsze Cię wspomaga i na za każdym razem

poi Cię rosą żywej wody, abyś nie zaznał suszy i łaknienia

bo tyle przed Tobą wyzwań do spełnienia!

Tam gdzie Twój kwiat Twoje życie czerpie soki

jest Absolut zamknięty i w Pustce i Wszechświecie zarazem.

A i tak  wszystko scala jak kolor biały -

niby jeden a w nim cała tęcza kolorów i pryzmat wspaniały.

 

Tak będzie z każdym, kto dobrze spełnia swe zadanie,

by po wypełnieniu bożej woli stać się Aniołem i Jego własnej woli.

 

To Ty wtedy przejmiesz funkcję Opiekuna, Anioła

i będziesz pielęgnować Duszę innego kwiatu na Ziemi

który tak jak Ty obraz ludzkiej duszy w boską zmieni!

Wszyscy jesteśmy planem

zamierzonym niedziałaniem!

Sens wszystkiemu jedynie

miłość nadaje

bezczasowa, niepodzielna.

Jedni dla drugich będąc drogowskazem

równowagą ,dopełnieniem.

Krocząc po ścieżkach naszych wrażeń

by plan złączyć w jedno koło,

życia,śmierci i przemiany!

W równowadze pamiętania

o skutkach i zmienności

jego działania!

 

Pamiętajmy zatem,że mamy w sobie tyle siły

ze koło życia napędzamy ale i je spowalniamy.

Przechodząc przez różne życia blaski i cienie

wiedzie nas wiara a czasem złudzenie.

Kto ma mądre serce nie rani drugiego

bo rozumie, że co wysyła to wraca i własną duszę ubogaca!

 

 

Wszyscy pochodzimy z jednej życia głębi.

Z nici co pulsując, łączy się ze sobą

przemierzając nie zawsze jedną utartą drogą.

 

Korytarze świetlane mkną jak szalone

łącząc swe orbity w niezmierzoną stronę.

Już dusza widzi i ogląda ile przejść jej trzeba.

Jak wyrównać to co przeszła a na ile brakło jej wiary

by uwierzyć że życie to magia a jej atrybut

to ucieleśnienie czystej spełnionej wiary.

 

Na swej drodze dusza rozróżnia energie i obrane wcielenie

często  z pomocą przybywają jej duchowi przyjaciele.

To co na Ziemi spotkać może,

zapisano na mapie co matrycą poznania się staje

a zarazem nowy wymiar dusza od razu dostaje.

 

Z chwilą zgody i pełnego zrozumienia wchodzi dusza

do życia i wnet ciało z duchem się splata

na całe zapisane w kod życia - ziemskie lata.

 

Najbliżsi opiekunowie już za zasłoną nieba zostali

ale nadzorować będą zawsze rozwój  duszy z niewielkiej oddali.

Przybędą, kiedy duszy tej najbardziej przypomnieć będzie trzeba

że droga rozwoju zawsze prowadzi do nieba.

 

Zamysł Najwyższej Istoty dotyka każdej duszy

i widzi jej ziemskie upadki i wzloty.

Nie ma rzeczy,której unieść jako ludzie nie zdołamy

bo sami sobie taką właśnie drogę obieramy.

Nie ma też radości jak i cierpienia, który by nie miał swojego cienia.

bo wszystko wyraża równowaga, często rozpięta

na niejedno wcielenie by uzyskać spokój i duszy uwolnienie.

 

Tak enigma życia powstaje łącząc to co boskie

w ziemskie szaty odziane.

by przez doświadczenia ziemskiego żywota

otworzyć kod wieczności kluczem wiary i miłości.

 

Wszystkie rzeki życia płyną do jednego oceanu miłości!

Niechaj to przesłanie zawsze w naszych duszach gości

Bo już jesteśmy w drodze do bezkresu raju obfitości!

Cień chociaż potężny, równoważy światła

ale nie daje ciepła, nie otula promieniami,

a co za tym idzie - w ciemności

nie odnajdujemy drogi, krocząc za

za odbiciem kładącym cień za nami.

 

Światło swą jasnością ciągle budzi nas do życia

i wskazuje drogę jednocześnie prowadząc

jak przewodnik innych błądzących

którzy zgubili dawno sens istnienia

a to już dużo zmienia!

 

Ważne jest to co zostaje w pamięci tych

którzy stan oświecenia dzięki światłu osiągnęli

możliwe że często za przewodnika inne światło świecy mieli.

 

Znając najwyższe dary dobrego światła świecy,

cień był i został tylko wspomnieniem.

Jak trud, poprzez doświadczenia doceniony,

ale nieodzowny do wypełnienia zadania życia

i istnienia magii mocy i cudownych jej przeźroczy!

 

Tak jak dzień i noc istnieje zawsze

tak płomień i cień dopełniają swe role.

W dzień tworzymy w nocy marzymy

w jasności świecimy w ciemności obmyślamy

a może nawet często się wahamy.

 

W dzień wkraczamy w nowe i wizje senne spełniamy

często odkrywamy rzeczy i stany dopiero

przez księżycowe światło cienia ujawnione.

Lecz to co żywe prawdziwie dopełnia się w jasności.

Dzieląc się marzeniami zrodzonymi w sennej osnowie świecy

pojmowanej jako cień lub złudne oblicze nocy.

W połączeniu z światłem nabiera barwy i mocy.

 

Mam nadzieję, że gdy czas mojej świecy

zbliżać się będzie do końca swej siły -

inni przez to będą choć trochę bardziej szczęśliwi.

Bo zostanie w nich światło, ciepło

jako obraz mej duszy i niech ono wszystkim

jak najlepiej służy.

 

Nie wypierając się cienia co zawsze przy mnie kroczy

poznałam cud życia za dnia i w nocy.

Dane mi było porównać moc jednej i drugiej strony

i wybrać według własnego sumienia i wolnej woli

siłę emocji i jej wszelkich wibracji na mojej drodze

i z innymi duszami wzajemnej relacji.

 

Wiele razy zaznając dobroci i światła

i tyle samo ich przeciwności -

teraz już wiem, że to dla ukształtowania

mojej duszy i jej osobowości!

Tak też wszystkie świece życia łączą się

w wieczności swym wielkim blaskiem

a cień dopełnia ich przesłania dla równowagi i siły

aby przyjmując je obie prawdziwy obraz Boga stworzyły!

Często budzi mnie cień - mojej świecy życia

często zerkając, czas koło północy go przechwyca.

Wtedy przychodzą myśli o płomieniu

o świetle mej drogi życia i odbiciu jego w cieniu

co niedostępnym bratem się staje

poprzez całe życie i aż po jego kres zostaje.

 

Z chwilą gdy pierwsze światło ujrzało to co dostało

coś na jego drodze nieustannie krocząc rzuca

półmrok za dnia i cień głęboki w nocy.

To co za dnia wydaje się piękniejsze

w nocy przetwarza obrazy o stokroć ostrzejsze.

 

Widzi i opisuje językami obcymi

skrytymi w symbolach snów dla innych nieznanymi.

Czymże jest więc cień - iluzją

czy krainą fantazji dnia i prawdy?

A może po prostu darem wielkim

i tak cennym, iż nieodgadnionym dla ludzi dnia

o wzroku do prostych spraw przyzwyczajonych.

 

Im większy płomień tym cień jego staje się mocniejszy

tym więcej niesie przekazu

tym większe odkrywa tajemnice

o istnieniu cudu życia i jego transformacji

od zapalenia świecy, moc spalania, ogrzewania

poprzez jasności, blaski oświecenia

aż po wygaszenie i znów blasku i cienia

w jedność połączenie.

 

Stąd też rodzi się pytanie jaki

jest cel świecy i jej spalania?

Może chodzi o ciepło

a może światło co drogę oświeca

tworząc przy tym alchemię ciepła, światła i miłości

powstałej dla wszystkich ku wielkiej radości!

 

Ciepło, światło i miłość nawzajem się dopełniają,

krocząc drogą prawdy cienia się już nie obawiają.

Tam gdzie księżyc kładzie się spać,

tam gdzie słońce daje znać 

że pora już  wstać.

Tam budzą się Anieli 

boży wysłannicy mocy,

którzy pracują za dnia i w nocy.

Z nieba niosą nam nowinę 

w chwale zasłani 

przez Boga nam dani.

To Oni dają nam nadzieję 

na przemianę, na radość na Ziemi

i nas ludzi tu zrodzonymi.

Na skrzydłach utkanych z rosy

łączą nici nieba jak kawałek

nici z warkocza komety i mlecznych

drogowskazów dla naszej pamięci

i szybkich przekazów.

Nauczmy się je łapać i jeszcze szybciej odczytywać 

to co przyjdzie nam przeżyć

a potem odpoczywać.

Mój Aniele mówisz do mnie tak wiele,

a ja tak mało często pojmuję 

lecz i tak bardzo za to dziękuję.

Nie znam najlepszej godziny na Twe odwiedziny

Ale gdy tylko przychodzisz, życie moje

tak bardzo miłością ubogacasz i

umysł do siebie sercem i duszą dostrajasz.

Tą Ziemię, mój dom napełniasz harmonią

i tak cudowną wonią.

Dlatego tak często o tym marzę

o tym niebiańskim - innym wymiarze.

Może dlatego, że ciebie tam poznaje i wiem

że kiedyś tak się stanie.

Złączymy nasze dłonie, serca, umysły

czas się dopełni-dojdziemy do celu i jego głębi.

Do Bożej najwyższej istoty

do cudu dobroci, co ciągle się

odnawia i rozsyła swe dzieci

w przestrzeni tworzenia dla pełnego wyzwolenia.

Ileż nas razem a ile osobno

ile tęsknimy, ile przeżywamy smutku

bo siebie na prawdę nie znamy,

po śladach i cieniach siebie szukamy.

Kiedy jednak w cichości serca

wzniosę do ciebie ręce me Panie

niechaj światło Twe w moich rękach zostanie.

I chociażby cieniem Twoim tylko było 

to znak i pieczęć dla mnie zostanie

że znowu do Ciebie powrócę 

i poznam wszystkich moich braci 

co zawsze byli siłą Miłości bogaci.

Amen

Gdzieś w niedalekiej przestrzeni

gdzie nie ma odbitych cieni

gdzie gwiazdy torują drogi świetlane 

są myśli przez samego Boga wybrane.

 

Myśli co tworzą przestrzeń stwarzania

a gwiezdne pyły opadając ideały utwierdzają 

jak woalem ciepłym otulają.

 

Spójrz na niebo a przez astralne wizaże 

zobaczysz te boskie kolaże.

Nie są one materią choć by się tak nawet zdawały

lecz matryce ludzkości w nieboskłon kod wpisały.

 

Szukamy je co dnia i częściej nocą odkrywamy

a jeśli pobłądzimy myślami to sennie je spotykamy.

Choć jak goście częściej przychodzą 

własną duchowością nic nam nie szkodzą .

 

Odchodząc - jedynie ducha nam wzbogacają.

W oprawie jasności dodają nam wolności by marzyć i śnić .

a do tego każda dusza woła mając przy sobie świętego Apostoła.

 

On to kiedy trzeba ręką wyciągnie

i niewidzialnym ruchem myśli odgarnie 

byś lepiej zrozumiał, czego rozum zdołać nie potrafi.

 

Lecz wkrótce zrozumie przełoży i napisze

o głębokości co czwartym jest wymiarem i miłości, 

która jest jego najważniejszym filarem.

Księżyc i Słońce

Każdy, kto tylko liczyć potrafi i w niebo spogląda 

sam powie - każdy się tu krząta!

I tu na ziemi i nieboskłonie ciągle widać różne pogonie.

Luna - królowa nocy biegnie goniąc króla Re-słońce

ubrana w gwiazd tysiące.

Swym gwiezdnym płaszczem znaczy drogę powrotu

dla tych którym król słońce za dnia nie wskazał drogi

myląc zbłąkanych wielu - błądzących bez celu.

Lecz Luna bogini nocy tego faktu już nie przeoczy.

Jak czerń nieodgadniona, tajemnicza i milcząca,

wabi ciszą, gwiazd urokiem.

Każdą nocą aż do rana -bo jest w Słońcu zakochana!

Wciąż się chowa w blasku króla 

dzieląc władzę sprawiedliwie

opiekując się nim tkliwie.

Re wciąż błyszczy blaskiem chwały,

lecz o rady nieustannie, 

gdy wieczorna przyjdzie pora 

pędzi do królowej w srebrnej szacie,

która nigdy się nie kładzie.

Nie śpi, czuwa i wspomaga ciągle w roli czaru - maga.

Nawet kiedy mąż już wstaje i swym blaskiem grzeje ziemię 

ona ciągle drąży myśli aby wszystko się zgadzało

koniec i początek miało!

Gdy już wszystko jest w porządku,

dzień się budzi od początku.

Sen już zatarł złe wspomnienia 

duch się zbudzi nowy-gotowy do odnowy!

Ciało oblecze nowego ducha bo to dzień nowy 

Początek nowego życia, w którym jest tyle do odkrycia.

I tak jest od zarania - każdy ma swojego pana!

Nawet Re i Luna wiedzą, że ich moc też odgórnie jest im dana .

Słońce za dnia grzeje ziemię a nocą Luna drogę wskaże

W zgodnej parze, zawsze razem ku radości całej Ziemi

na której my ludzie jesteśmy również stworzeni!

 

Jest czas...

Jak co roku załatwiamy mnóstwo spraw w natłoku.

Sprzątamy wszystko co zbyteczne a uciekamy od tego co wieczne.

Czekamy tego dnia - Bożej Nocy 

tak jak zawsze przemawiali prorocy.

Przyjdzie Jezus syn Boży i Nadzieja 

On zbawi lud swój i wszystkim objawi

moc Boga i potęgę Jego 

zesłaną w postaci - Człowieka Syna Bożego.

I wypełnił się czas...

Przyszedł ale ludzie Go nie przyjęli

bo mieli zbyt mało siły i wiary.

Wiary w to co wieczne i od zawsze było

lecz w pojęciu ludzkim się nie ziściło.

Odszedł Bóg Człowiek i choć wypełnił 

to co było mu dane 

ludzie nie zmienili się przez całe wieki wcale.

Ciągle krążą we mgle własnych błędnych wyobrażeń

uciekając w chwile marzeń.

Lecz te myśli tak dalece są od Boga,

który ciągle nas ogląda

przez zakryte oczy naszej własnej duszy

które tylko miłość z podstaw ruszy.

Tak wciąż czeka i przychodzi o tej porze jak co roku

w środku nocy i ze łzami ciągle patrzy

kto ten cud w sobie zobaczy?!

On nie żąda by wciąż kłaniać się bezwiednie

lecz odmienić swą świadomość i dopełnić przepowiednie.

Odmień duszę ,odnów całe swoje życie

a Bóg cały tam zamieszka!

Tędy była, jest i będzie droga 

ku wolności, Bożej łaski i mądrości!

Czyste serce, myśli, czyny

Oto całe narodziny!

Tu się rodzi Bóg w Człowieku

tu jest dom i Bóg w nim mieszka!

Oto cała jedność w wielu 

to jest droga i cel w celu!

Kochać całym sercem swoim,

duszą i umysłem drugiego człowieka 

bo to obraz Boga samego myślą ożywionego!

Z mgły porannej jak pajęczyna -myśl Boga 

unosi się myśl człowieczej istoty.

Wędruje przez wrota ziemskich pól nadziei i wibracji,

to co łączy i nie rozdziela ludzkie i boskie pragnienia.

Ulotne często jak podmuch letniego wiatru

lub stałe jak kamień węgielny na ziemi od Boga 

powraca do jednej największej tajemnicy istnienia.

W ruchu wibracji co przewyższa zwykłe pojmowanie ziemskiej istoty

powracamy do jedności w wielu.

Choć teraz rozdzieleni i w różne ludzkie szaty odziani

szukamy siebie nawzajem, często pojmując świat tylko zmysłami

oszukujemy siebie sami.

Często rozmyślań nie ma końca w krótkim żywocie człowieka 

a przecież wieczność czeka!

Patrzymy w gwiazdozbiory na firmamencie nieba a nie wiemy

że tak daleko i tak blisko do świetlistej powłoki człowieka.

Wtedy tylko dusza duchem Prawdy ożywiona dobrze wie 

że i tak powróci jako cząstka Boga i wszelkie trudności pokona.

Bo nie ma ciężaru zbyt wielkiego żeby  unieść go nie zdołała 

gdyż dobrze wie że sama tę drogę na ziemi wcześniej wybrała. 

W tym dniu wspaniałym,

choć dla innych zwykłym i szarym

widzę i pojmuję głębię Twej miłości,

widzialną w darach dla mnie i ludzkości.

Bo ludzkość to ja i wszystko co nią żyje

choćby tę najmniejszą krótką chwilę.

Cud życia co chwile przychodzi i tą samą drogą powraca

pod natchnieniem Bożej miłości,

która każdą dusze kieruje do wrót wieczności.

Tak więc dzisiaj gdy już wiem, 

że nasza dusza zaczyna swą podróż nieznaną 

pomóżmy jej odnaleźć tę drogę świetlaną.

Aby znalazła nawet na bezdrożu wskazówkę ku miłości

bez cienia zazdrości.

Tak też zawsze pomagają nam nasi Anieli

i prośmy byśmy ich zawsze przy sobie mieli.

Anioł miłości niech pod każdy dach zagości!

Serca otuli promieniami światła i drogę ku Bogu wskaże

i to one własnie będą w darze.

Jak dotyk lekki ale jakże miły i wspaniały

tak Bóg dotyka nas czule

gdy serca dotykają ziemskie bóle.

Czasem krwawią lecz miłość ich scali

przez wiarę i moc jej spełnienia 

do ponownego w Jedno połączenia.